Dzieła najnowsze to utwory Krzysztofa Knittla, Eugeniusza Knapika również Romana Palestra. Knittel stworzył do wnętrza 1999 operę Heart Piece – Double Opera, która zajmuje się znanym poprzednio w środku europejskiej operze rozstrajaniem decorum gatunku. Jest to opera podwójna – opera jak akt, praca (opera to słowo w słowo z języka włoskiego dzieła, z łac. opus). Wprowadza tym samym antyoperę, która nie została nareszcie stworzona (stworzono zaledwie antyantyoperę). Korzysta wewnątrz niej z muzyki rockowej.
Knapik stworzył trylogię operową Das glas im kopf wird vom glas (1990), Silent screams, difficult dreams (1992), La liberta chiama la liberta (1996). Kompozytor stosuje zbiór znaków angielski, zbiór znaków niemiecki plus zbiór znaków włoski – trzy klasyczne języki operowe. Wprowadza faktyczność niedookreślonej czasoprzestrzeni. Funkcjonują w tym miejscu rozwiązania nowoczesnego teatru plus współczesna muzyka Knapika.
Palester skomponował Śmierć Don Juana (1991), utwór dodekafoniczny do tekstu Oskara Miłosza (który z francuskiego w pojedynkę kompozytor przetłumaczył na polski).
Ostatnie wielkie opery polskie to Antygona (2001) Zbigniewa Rudzińskiego, Balthazar Zygmunta Krauzego również Ignorant oraz Szaleniec Pawła Mykietyna.
Do dzieł komponowanych na kontur opery, widowiskowych jest dozwolone zaliczyć również ostatnie Kantatę o Wolności (2005) oraz Oratorium 1956 (2006) Jana A. P. Kaczmarka. Oratorium zaś połączone było z widowiskiem na dobre imię powstania poznańskiego czerwca.
Najnowszą operą zagraniczną dotyczącą ponadto Polski jest Ça Ira Rogera Watersa.